Na een toch wel emotioneel afscheid van de family en mijn liefste vriendinnen kon mijn avontuur eindelijk beginnen. Hoewel mijn vlucht van Mûnchen naar Shanghai vol geladen zat met Chinezen had ik nog steeds geen besef dat ik 14u later zou landen in China. Eénmaal in de luchthaven aangekomen was alles dan ook heel chaotisch, ik had geen idee naar waar ik moest dus dan maar de Chinezen volgen (iets wat ik hier de afgelopen dag wel vaker heb gedaan). In de aankomsthal stonden ze mij op te wachten om me naar mijn appartement te brengen, tijd om even van de buitenlucht te genieten had ik niet want ik moest meteen in een taxi. Zo werd me ook ineens duidelijk hoe het Chinese verkeer georganiseerd is. Rijstroken zijn hier niet van belang, pinken doen we niet en tuuten, heel de tijd tuuten. Evan van de Hutong School stond me op te wachten aan mijn appartement, hij gaf me een korte rondleiding en gaf me dan even de tijd om rustig uit te pakken. Het appartment is dik inorde en ook mijn roommates zijn best oké, momenteel zit ik hier met een Belg en een Fransman en later komt er nog een Italiaan bij. 'S avonds nam Evan me nog even mee om me enkele dingen te tonen hier in de buurt zodat ik me toch enigszins wat kon oriënteren. Dat dacht ik toch, want toen bleek dat ik alleen terug naar het appartement moest wandelen liep ik al meteen grandioos verloren.

Veel last van een jetlag had ik niet maar ook mijn curiositeit haalde me zaterdag vroeg uit mijn bed, helemaal klaar om de stad te gaan verkennen. Eerst ging ik op zoek naar mijn stageplek zodat ik op mijn eerste dag al niet te laat zou komen. Dit wilde dus ook zeggen dat ik hier de metro moest pakken, hoewel ik dacht dat dit me nooit ging lukken liep het allemaal vrij vlot. Gewoon de Chinezen volgen en je komt er wel. Ook mijn stageplek had ik vrij snel gevonden. Deze is binnen het Belgisch Consulaat en streng bewaakt door politieagenten. Aangezien dit allemaal vrij vlot ging had ik nog voldoende tijd over om te gaan sightsee'en. Ik nam de metro naar Zhongshan Park en kwam hier vanuit de metro terecht in een GIGANTISCH shopping center dat bestond uit wel tien verdiepingen. Mijn enthousiasme sloeg vrij snel over in paniek toen ik zag hoe vol geladen dit zat met Chinezen. Dan maar snel naar buiten! Ik hoopte dat ik van hier wel te voet kon gaan naar Nanjing Road en de skyscrapers van het financiële centrum, maar zonder plan en in een complete chaos leek de metro me toch maar een beter idee. De volgende halte was People's Square (het hart van Shanghai) waar ouders hopeloos proberen een lief te vinden voor hun kind. Hier wordt onderhandeld en gediscussiëerd maar van romantiek is hier weinig sprake. Vanaf hier kon ik te voet verder naar Nanjing Road (ook wel de Bund genoemd) maar hier dachten twee tricky Chinezen toch wel even anders over. Hun tactiek: vragen of ik een foto van hen wil trekken, daarna de vraag Where are you from?, vervolgens het 'oh chocolate and beer'-praatje en tenslotte voorstellen om me rond te leiden. Enthousiast als ik was leek me dit een leuk idee om met de locals door de stad te trekken dus ik ging hier meteen op in. Ze namen me mee door smalle straatjes ver weg van het touristische centrum en voor ik het wist zat ik in een kamertje en stond er een Chinees voor mij die me een thee ceremonie ging geven. Ik moest gewoon kiezen welke thee ik wou en dan uiteraard betalen! Al waar ik nog aan kon denken was hier zo snel mogelijk weggeraken, ik mompelde wat dat ik geen thee lustte en geen geld bij me had en maakte dat ik hier buiten was. Eénmaal terug buiten had ik geen flauw idee waar ik was, toch geraakte ik uiteindelijk terug op People's Square en kon ik dan eindelijk terug op mijn doel afgaan. Nanjing Road is dé shopping straat van Shanghai. Winkels, billboards, flikkerende lichtjes en Chinezen, veeeeeel Chinezen. Wanneer ik deze straat uitwandelde kwam ik vanzelf uit op de Riverside met het prachtige zicht op het Shanghai World Financial Center. Hier kom ik zeker nog terug for a view at night.

Zondag heb ik dan eens goed uitgeslapen, na mijn hectische eerste dag, en besloot ik de buurt rond mijn appartement eens verder te verkennen. Al wat ik hier nog maar wist zijn was namelijk de metro, Tesco en McDonald's. Vanuit mijn kamer heb ik zicht op een enorme hoop puin (heel gezellig) en een grote straat met veel lichtjes en ik besloot om deze eens van naderbij te gaan bekijken. En again volgde ik de Chinezen en beleefde zo mijn eerste echte culture shock. Die hoop puin waarvan ik dacht dat dit gewoon een hoop afgebroken huizen of appartmenten waren waar niets meer mee gebeurde bleek nog een hele woonwijk of beter sloppenwijk te zijn. Mensen verkopen hier groenten, vissen, kippen, eenden en god weet wat nog allemaal in armzalige toestanden. Ze hebben hun kraampje tussen de bergen rommel en afval en daarachter wonen ze dan. Ik heb hier een hele tijd in rondgewandeld, helemaal verbijsterd van wat er rond mij allemaal gebeurde. En wanneer je hier dan buitenwandeld zie je ineens een splinternieuw shopping center. Shanghai mag dan een wereldstad zijn die sterk verwesterd is maar de controverse is hier enorm!

Volgende keer meer avonturen en mijn eerste dagen als werkende mens in Shanghai!

 

再见,

Laura!